Ik voelde me als kind altijd anders, iedereen vond me lief en aardig maar echte vriendinnen had ik niet. Al maakte ik makkelijk aansluiting, toch voelde ik me vaak onbegrepen. Ik was erg gevoelig en wilde altijd voor iedereen zorgen en dat deed ik dan ook. Het werd een rode draad door mijn leven, zorg dragen voor anderen, verantwoordelijkheden nemen voor anderen en ondertussen vergat ik mezelf.

Mensen wilde me er altijd “graag bij hebben”, altijd “lachen met Erika” want met mijn gevoel voor humor probeerde ik alles weg te lachen. Uiteraard liep ik tegen de spreekwoordelijke muur aan.

Toen mijn jongste kind 2,5 maand was kreeg ik een tia. Ik voelde aankomen dat er iets ging gebeuren, ik had inmiddels zoveel verantwoordelijkheden op me genomen en zorgde daarnaast voor iedereen behalve mezelf. Midden in de nacht werd ik met een schrikbarend hoge bloeddruk opgenomen op intensive care van het ziekenhuis...dat was schrikken, maar ik had mijn lesje nog niet geleerd en ging, buiten dat ik stopte met roken, gewoon door met mijn oude leventje.
Een hele tijd heb ik dat volgehouden, totdat ik in 2010 een grote bult voelde in mijn keel; waarschuwing nummer 2 diende zich aan, schildklier kanker! Jeetje, aan kanker kun je dood gaan en dat wilde ik nog lang niet. Ik had nog zoveel te vertellen en voelde dat ik echt wel iets wilde gaan doen met de kwaliteiten die ik inmiddels bij mezelf ontdekt had. Via mijn werkgever kreeg ik de kans om aan mijn persoonlijke ontwikkeling te gaan werken. Al snel werd duidelijk dat mijn eigenwaarde zo laag was. Er werd gezegd “jij moet eens wat meer van jezelf gaan houden”, maar hoe dan?

Erika van Anen Vervolgens liep ik helemaal vast binnen mijn werk. Ik werkte sinds 11 jaar bij een woningcorporatie, waarvan 5 jaar als wijkadviseur sociaal beheer en leefbaarheid, waarbij ik ook verantwoordelijk was voor het huisvesten van bijzondere doelgroepen (mensen met ggz problematiek, verslavingsproblematiek, ex tbs-ers, enz.). Met de steeds heftiger wordende problematiek een pittige taak, maar op mijn lijf geschreven. Ik maakte snel contact met de wijkbewoners en de ketenpartners in de wijk en won met gemak het vertrouwen van de “reguliere huurder” als van de “bijzondere doelgroep huurder”. Hierdoor was ik in staat om mensen te stimuleren en te motiveren. Ik probeerde altijd in contact te komen met betrokken hulpverleners om gezamenlijk een plan van aanpak te maken, zodat iedereen een kans kreeg om ,met welke beperking of stempel dan ook, met plezier in de wijk te laten wonen. Helaas is de hulpverlening in Nederland vooral ingeregeld op het behalen van standaard doelen en mensen zijn niet altijd in staat om aan deze gestelde doelen te voldoen. Door het in mijn ogen ontbreken van gerichte hulpverlening liepen veel gezinnen vast en waren niet meer in staat om te voldoen aan de eisen van de maatschappij. Met als gevolg; vervuilde woningen, overlast, criminele praktijken enz. en uiteindelijk ontruimingen. Toen ik binnen een half jaar tijd 5 x in de rechtbank zat om, zoals ik het zag mensen dakloos te maken, was voor mij de maat vol! Ik kon in mijn eentje niet de verantwoordelijkheid nemen voor deze gezinnen en ik zou ook in mijn uppie niet de wettelijke hulpverleningsregels kunnen veranderen.
Voor de 2e maal in dat jaar moest ik me ziek melden met burn out verschijnselen. De maat was vol. ik ben in gesprek gegaan met bedrijfsarts en werkgever en heb ontslag genomen...

Ondertussen had ik ontdekt dat er een naam bestond voor de “afwijkingen” die ik had....HSP! Daarom voelde ik me vaak niet begrepen, daarom zag ik dingen een aantal stadia eerder dan de meeste mensen (intuïtie), daarom kon ik me vanuit het niets mateloos irriteren, boos worden en in huilen uitbarsten (emoties van anderen overnemen) enz.

Inmiddels had ik me aangemeld voor een opleiding tot BMR therapeut, en daar zit mijn kracht mijn passie, hier kan ik mensen gericht mee helpen. Maar wat niet onbelangrijk is; door zelf de therapie te doorlopen heb ik “mijn ballast” los gelaten, waardoor ik met de “flow” van het leven mee kan deinen.
Inmiddels is mijn eigen praktijk een feit, iets waar ik heel trots op ben. Het feit dat ik een hsp-er ben is nu geen obstakel meer maar een mooie kwaliteit die ik kan gebruiken om mijn leven te leiden zoals ik dat graag wil en anderen te helpen. En wat een rust ervaar ik nu zowel geestelijk als lichamelijk.

Logo en naam van de praktijk:

Al voordat ik dacht aan het starten van mijn eigen praktijk wist ik dat als ik ooit iets wilde gaan doen ik in mijn logo een Lotusbloem wilde.
De oorsprong van deze bloem begint in de modder en groeit naar de oppervlakte van het heldere water. Een proces dat soms wel jaren kan duren. Zo zie ik mijn ontwikkeling ook. Voor mij was mijn levenspad ook heel lang donker en troebel en nu op mijn 50ste levensjaar mag ik bloeien en verdwijnt het troebele en word mijn levenspad steeds helderder.
Het infinity teken staat voor oneindig en dat is voor mij het leven... een oneindig leerproces!